Γιατί είμαστε τόσο αρνιά;

Ο μεταφορικός ορισμός του "αρνιού" είναι "Ο άκακος άνθρωπος, αυτός που δε μπορεί να προξενήσει κακό σε κάποιον άλλο".

Μακάρι να είμασταν όλοι έτσι και το μόνο μας πρόβλημα να ήταν ότι δεν μπορούμε να βλάψουμε κανένα. Αντιθέτως όμως το πρόβλημα ξεκινά από το ότι μας πατούν και εμείς δεν αντιδρούμε με κανένα αποτελεσματικό τρόπο.

Ξέρουμε να τα βάζουμε με τον μικρό υπάλληλο που χρειάζεται την δουλεία, με τον υφηστάμενο που δεν μπορεί να αντιδράσει και να κάνουμε επίδειξη δυνάμης με τους ξένους εργάτες και να τους εκμεταλευόμαστε....που ακόμα και αυτό μέσα στην άγνοια που ζουμε το κάνουμε λάθος! Μάθαμε τα παιδιά μας ότι η οικιακή βοηθός είναι κατώτερη και ότι το παιδί των έξι έχει το εκ γεννετής δικαίωμα να της φωνάζει και να της κακοσυμπεριφέρεται. Είμαστε έτοιμοι εύκολα να καπηλευτούμε την ανάγκη και τον πόνο του διπλανού μας για να ανελιχθούμε οικονομικά ή/και πολιτικά.

Στα μεγάλα κοινωνικά και εθνικά θέματα που πρέπει να δηλώσουμε παρόν και να ορθώσουμε το ανάστημα μας σαν κοινωνία των πολιτών, για το κοινό συμφέρον και καλό, απουσιάζουμε και πολύ λίγοι "σηκώνουν κκελέ". Μας έχουν αποκοιμήσει και έχουμε πεισεί με πάσα βεβαιότητα τους εαυτούς μας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Έχουμε καταστάλαξει στο συμπέρασμα ότι το μεγαθήριο που ονομάζεται Σύστημα, και το οποίο ελέγχουν και χαλιναγωγούν κάποιοι γνωστοί άγνωστοι, δεν μπορούμε να το αλλάξουμε και ότι πρέπει να κάτσουμε στα βραστά μας. Έχουμε εμβολιαστεί και μολυνθεί με την ιδέα ότι ο πολίτης, οι μόνες στέγες κάτω από τις οποίες μπορεί να βρει το δίκαιο και το καλό του είναι η "θαλπορή" και η "αγάπη" των κομμάτων και των συντεχνιών (που ανήκουν στα κόμματα)....έλεος!

Σε θέματα όπως την έλλειψη νερού, το χρηματιστήριο, την βία στα γήπεδα, τα ναρκωτικά, τα οδικά ατυχήματα, τους παράνομους μετανάστες και την εμπλοκή συμπολιτών μας στην διακίνηση....κτλ, δεν έχουμε ούτε γνώμη, ούτε φωνή σαν κοινωνία και με απάθεια ακούμε τις μ.... και τις αρλούμπες που μας πουλά ο κάθε ένας "αναρμόδιος" και "ανεύθυνος" ανθρωπάκος. Βλέπουμε και ακούμε χαρακτήρες με νοημοσύνη πέτρας να μας ρητορεύουν από θέσης νευραλγικής σημασίας για το μέλλον του τόπου και μας λούζει κρύος ιδρώτας για το ποιά μ.... θα σκεφτούν να κάνουν αύριο....και εμείς θεατές να βρίζουμε μπροστά στην τηλεόραση για τα χάλια μας. Όμως Παναγία μου να μεν μας ακούσει κανένας ξένος να μιλούμε έτσι γιατί μπορεί να το μάθει το κόμμα και να χάσουμε την προαγωγή!

Όλοι συμφωνούμε ότι κάτι πάει πολύ λάθος στον τόπο μας αλλά αυτό γίνεται σε ιδιωτικές συζητήσεις μεταξύ φίλων και το τελικό αποτέλεσμα είναι....εν να περάσουμε!